Włodzimierz Wołyński

Włodzimierz Wołyński leży nad rzeką Ługą, dopływem Bugu. To jeden z najstarszych grodów ruskich, wzmiankowany w 988 r. Stolica księstwa włodzimiersko – wołyńskiego, siedziba biskupstwa prawosławnego, ośrodek handlu. W 1349 r. Włodzimierz Wołyński opanował Kazimierz III Wielki, a 21 lat później rządy przejęła Litwa. Prawa miejskie w 1431 r. Od 1569 r., na mocy Unii polsko – litewskiej, połączony z Koroną. Od 1793 r. w zaborze rosyjskim. Ponownie przyłączony do Polski w 1919 r. był siedzibą powiatu. W latach 1939-41okupowany przez Niemców. Do 1991 r. w Ukraińskiej SRR, a potem w niepodległej Ukrainie.
Zabytki:

* Kościół pw. św.Joachima i Anny, wybudowany w 1752 r. przez biskupa Adama Orańskiego.Po 1945 r. zdewastowany i zamknięty. Po odzyskaniu niepodległości przez Ukrainę, społeczność rzymskokatolicka odzyskała świątynię. 3 stycznia1992 r. odprawiono pierwszą mszę. Kościół to trójnawowa barokowa bazylika z dwiema wieżami. Sklepienia krzyżowe i kolebkowe.

* Pojezuicki kościół pw. Rozesłania Apostołów wybudowany w latach 1718- 1755 z fundacji Ignacego Sadowskiego, starosty słonimskiego. W roku1774 świątynię przejęli o. bazylianie. W 1840 r. car przekazał kościół cerkwi prawosławnej. Od 1921 r. ponownie parafia katolicka. Po II wojnie światowej zabytek zamknięto. Prace remontowe podjęto w 1992 r. z przeznaczeniem na cerkiew.

* Sobór Uspieński, zwany świątynią Mścisława, to jedyny ocalały zabytek staroruskiej architektury Wołynia. Wybudowany w XII w. na polecenie wielkiego księcia kijowskiego Mścisława. W ciągu wieków niszczony i palony. Pod koniec XIX w. przeprowadzono generalny remont. Zabytek to cerkiew kamienna, trójnawowa, ze sklepieniem opartym na 6 filarach.

* Pałac biskupów unickich pochodzi z XV w. Gruntownie przebudowany w latach 1968-71. Do budynku przylega czteropiętrowa dzwonnica. Zabytek otoczony kamiennym murem.

* Cerkiew św. Bazylego z przełomu XIII i XIV w. Zasadnicze prace zmieniające wygląd cerkwi były prowadzone w latach 1900 – 1901. Wybudowano wtedy dzwonnicę. Nawa główna nakryta jest kopułą z cebulastym hełmem. Świątynie posiada portale z cegły i białego kamienia.

* Ziemne wały zamkowe.Pierwsze umocnienia wzniósł Włodzimierz I w X w. W latach czterdziestych XIV w. w miejscu wałów powstała kamienna twierdza.Trzydzieści lat później twierdzę zniszczono do fundamentów. W XVI w.powstały nowe umocnienia, ich fragmenty zachowała się do dzisiaj. W skład umocnień wchodziło 5 baszt połączonych drewnianą palisadą z galeriami bojowymi. Całość była otoczona fosą. Wewnątrz umocnień znajdował się dwór książęcy, cerkiew św. Joachima i Anny oraz budynki miejskie. W XVII i XVIII stuleciu twierdza utraciła znaczenie militarne i popadła w ruinę.

List intencyjny o współpracy został podpisany w lutym 2000 roku.
Współpraca ma charakter gospodarczy, kulturalno- sportowy, obejmuję wymianę doświadczeń między partnerami, poznanie kraju i kultury partnera (rozwój współpracy ze Związkiem Ukraińców w Polsce).
Rezultatem współpracy jest :
• doprowadzenie do współpracy Centrum Kształcenia Praktycznego w Karolewie z Technikum Rolniczym we Włodzimierzu Wołyńskim;
• koncert zespołu "Reszelanie" w uroczystościach na Ukrainie
• Międzynarodowa wystawa gospodarcza we Włodzimierzu Wołyńskim w 2000 roku.
• Międzynarodowe seminarium na temat reformy administracyjnej.

Soleczniki

Miasto leżące 45 km od Wilna, przy szosie Wilno – Lida. Liczy ok. 7 tys. mieszkańców. Rejon Solecznicki położony jest w dorzeczach Mereczanki, Gawji, Dzitwy i Naczy – dopływów Niemna. 80 % ludności to Polacy. Kraina o niezwykłej urodzie, wspaniałych krajobrazach i ciekawych zabytkach. W lepszym lub gorszym stanie zachowało się 13 kościołów, dwie cerkwie i kaplice. Dużą estymą cieszą się pomniki Adama Mickiewicza i przywódcy powstania styczniowego Konstantego Kalinowskiego. Na solecznickim cmentarzu kościelnym 2 listopada Mickiewicz oglądał obrzęd Dziadów, przedstawiony później w słynnym poemacie. W 2004 r. na placu przy kościele została odsłonięta tablica upamiętniająca ten fakt.
Zachowały się pałacyki w Solecznikach, Jaszunach i Hornostaiszkach. Najlepiej prezentuje się pałacyk Wagnerów w Solecznikach, gdzie mieści się Szkoła Sztuk Pięknych im. Stanisława Moniuszki. Na obrzeżach miasta, przy trasie na Wilno, wznosi się murowana kaplica z końca XVIII w. 8 km od Solecznik są Małe Soleczniki, dawna posiadłość Hlebowiczów i Chodkiewiczów. W Jaszunach jest pałac Balińskich i Śniadeckich wzniesiony w latach dwudziestych XIX w. Od XV do XVIII w. Jaszuny należały do Radziwiłłów. Od XIX w. miejscowość stała się ośrodkiem myśli polskiej. Gościli tu m.in. Tomasz Zan, Adam Mickiewicz i Juliusz Słowacki, który tu właśnie przeżywał swoją nieodwzajemnioną miłość do Ludwiki Śniadeckiej.
1/6 terytorium regionu zajmuje Puszcza Rudnicka, która była rezerwatem polowań królewskich. Kazimierz Jagiellończyk wybudował tutaj pałac myśliwski. To tu Barbara Radziwiłłówna odwiedzała Zygmunta Augusta.
Drugie miasto pod względem wielkości to Ejszyszki. Od wieków obok siebie żyli Polacy, Żydzi, Cyganie, Rosjanie, Litwini i Białorusini. W swoim czasie istniały dwa kościoły, trzy synagogi i cerkiew. Warto odwiedzić kościół pw. Wniebowstąpienia Pańskiego. Świątynia powstała na przełomie lat 40. i 50. XIX w. Nad kościołem góruje 40 – metrowa dzwonnica. Godnym uwagi turystów jest Dziewieniski Historyczny Park Regionalny zajmujący prawie 11 tys. ha. Wśród pomników przyrody jest dąb grygijski – wiek ok. 450 lat, kurhany i mitologiczne kamienie. W muzeum w Poszkach można obejrzeć naczynia i narzędzia gospodarstwa domowego z XIX i początków XX w. W Dziewieniszkach jest kościół pw. Najświętszej Marii Panny Różańcowej z 1783 r. W rejonie najstarszą świątynią jest kościół pw. Michała Archanioła w Taboryszkach. Drewniany kościół pochodzi z 1770 r. Zgromadzono tu 25 dzieł sztuki.
(źródło: strona internetowa Powiatu Wolsztyńskiego).

Gulbene

Rejon Gulbene leży w północno – wschodniej części Łotwy, 186 km od stolicy kraju Rygi. Pierwsze zapiski o Gulbene są dotowane na 1224 r. Arcybiskup ryski nakazał tu wybudować kamienny zamek, wokół niego powstała osada. W latach 1802 – 1920 zamek był w posiadaniu rodziny von Wolfów. Po wybudowaniu kolei żelaznej i kolejki wąskotorowej (1903) Gulbene stało się ważnym ośrodkiem administracyjnym. W 1927 r. uzyskało prawa miejskie. W 60. i 70. latach ubiegłego stulecia w mieście powstały filie dużych zakładów przemysłowych. Gulbene zamieszkuje ok. 10 tys. ludzi.
Zabytki:ewangelicko – luterańska świątynia została wybudowana na miejscu średniowiecznego zamku w latach 1838 – 1843. Budynek w stylu klasycznym.
Pomnik dla uczczenia pamięci mieszkańców rejonu, którzy zginęli w walce o niepodległość Łotwy. Postawiony w 1929 r., zburzony przez Rosjan i odrestaurowany w 1992 r.
Kompleks budynków rodziny von Wolfów z II połowy XIX w. Składał się z dwóch pałaców i oranżerii. Henryk von Wolf podarował jeden z pałaców swojej żonie Marysie. Od 1924 r. była tu szkoła podstawowa, obecnie mieści się muzeum.
Stary miejski cmentarz powstał na początku XIX w. Wyróżniającym się zabytkiem jest kaplica z 1925 r.
Budynek państwowej szkoły handlowej (1927 ). Teraz siedziba gulbeńskiego  gimnazjum.
Atrakcją turystyczną rejonu jest kolejka wąskotorowa Banitis (od niem. słowa Bahn – kolej żelazna) na linii Gulbene – Aluksne. To jedyna tego typu kolejka na Łotwie. Po szynach odbywają się regularne przewozy pasażerskie. Budowa Banitisu rozpoczęła się w 1903 r. Trasa wiedzie przez malownicze tereny z przyrodniczymi i historycznymi zabytkami.

List intencyjny o współpracy został podpisany w maju 2003roku.

Współpraca ma charakter gospodarczy, kulturalno- sportowy, celem partnerstwa jest również organizowanie wspólnych imprez i przedsięwzięć w oparciu o Fundusze Pomocowe Unii Europejskiej.
W ramach współpracy doszło do:
• nawiązania kontaktu Warsztatów Terapii Zajęciowej w Kętrzynie z Centrum Pomocy Niepełnosprawnym w Gulbene;
• nawiązania kontaktów Szkoły Muzycznej w Kętrzynie ze Szkołą Muzyczną w Gulbene;
• zainspirowania współpracy Gminy Kętrzyn z Gminą Stradu na Łotwie.
• nawiązania współpracy gminy Barciany z gminą Lejasciems na Łotwie w grudniu 2004r.
• współpracy między szkołami w programie „Socrates”
• nawiązania kontaktów z podmiotami gospodarczymi.